W Wenezueli nie ma wyboru, lecz by zmierzyć się z surową rzeczywistością

W Wenezueli nie ma wyboru, lecz by zmierzyć się z surową rzeczywistością

Fernando Londoño H.

Fernando Londoño Hoyos

Dzięki uprzejmości autora do dziennikarstwa bez granic

Gone są niekończące się przemówienia, chamstwa, niejasne obietnice i kłamstwa. Dziesięć lat po posiadaniu Hugo Chaveza na prezydenta Wenezueli, ludzie nie ma wyboru, lecz by zmierzyć się z ponurą rzeczywistością.

Wysiłek pierwiastkowy krytyczna świadomość powinno być zrobione dawno temu. Ale masy na ulicach zapalnie że bardzo niewiele. Na długo przed Chavez, Mussolini i Hitler odkrył te dwa panowie sobie równych w sztuce zarządzania tłumy.
Psychologia mas jest ekscytujące pole nauk politycznych. Ponieważ trudno jest zrozumieć, że bogaci ludzie są wyciągnięte do piwnicy nędzy bez próby protestu, nawet bez rekordu. Ale jak coś się dzieje. Pomiędzy przemówieniami i udawanie tanie, Fidel Castro, Kubańczycy doprowadzone do skraju nędzy i tylko zauważyć, że mieli odwagę stawić czoła niebezpieczeństwa szalejącego morza zamiast znosić brednie o megalomanii nienawistnego.

Ale teraz nasza sprawa jest Wenezueli Hugo Chavez. Przestrzeń ma tylko usłyszeć najgorsze przemówienia degustacją, noszą czerwone koszule i krzyczy slogany przeciwko imperium szatana, przeciwko bogatym, przeciw kapłanom, przed sąsiadami, przed całym światem.

Co pozostanie po tym wszystkim?

Hugo Chavez i prezydent Demokratycznej Polak, Jaime Dussan

Na czymś takim zwykle. Jeśli jeden z ich najnowszej wysiłki pedagogiczne Castro Kubańczyków uczył korzystania z kuchenki, najnowszy dodatek do swojej groteskowej technologii, Chavez musi nauczyć się pływać w trzy minuty.

Oczywiście nie ma wody. Ponieważ w ciągu dziesięciu lat nie było miejsca do budowy zapór, aby zapisać go w lecie, gdzie długo oczekiwane. W niemal nieskończone zasoby udał się do wsparcia wyborów kolesiów ropy w kradzieży zgody "boliburguesía" i niepojętym karnawału nieudolności i nieefektywność.

Ale niektóre pociecha będzie Wenezuelczyków. I jest to, że lęk nie ogranicza się do braku wody do kąpieli, ale również nie mają światła do pracy, gotowania, do walki ciepło nieznośną z pewnym klimatyzację. Ponieważ w bogatego w ropę kraju na całym tym kontynencie brakuje ani elektrownie budowane wody. Bez wody, bez światła. Jest to idealne połączenie zła dla rozpaczy do nikogo, ale przede wszystkim przerażający objaw równowagi tego zastąpienia rządu ze strony komunistycznego folkloru u władzy.

Nie mając wody do kąpieli lub energii elektrycznej do przetrwania w tym wieku industrializacji i technologii, Wenezuelczycy będą miały miejsce na medytację na co się stało. I ostrzec ich przerażenie, że ich produkcja ropy spadł. Jego porty, jego drogi, lotniska są te z ostatnich dziesięciu lat, ale dziesięć lat starszy. Że ich jest krajem o najwyższej inflacji w łacinie i że koszty utrzymania w końcu dusić. Kto już nie produkuje niczego i muszą kupić wszystko, jeśli chcą zobaczyć puste półki na swoich rynkach. Że jego rezerwy walutowe i że nic nie jest tak dużo bluster tylko pojawiają się na arkuszu samolotów bilansowych ultradźwiękowych, które nie służą do połowu złodziejem, bandytą, mordercą passer, które są jedynymi prawdziwymi wrogami w jego dramatycznej perspektywy na rzeczy.

Wenezuela budzi się ze długiej koszmar. A jednak pomiędzy prostotą mas Chavista zrozumie, że nie brakuje basenów z wodą o bogatych, nie ma światła w powietrzu centrów uwarunkowanych handlowych.
I okaże się, że krzyczał na ulicach skradziono jego całego kraju, najbogatszy z całej tej Ameryce.

W www.eltiempo.com